Samochodem na Ukrainę - czyli wakacje 2008

(2009-06-01 22:07:17)

Komentarze (7) | Dodaj komentarz

---

Pomysł wyjazdu na Ukrainę zrodził się w mojej głowie już parę lat temu. Czytałem różne relacje z podróży wakacyjnych, przeglądałem fora internetowe, i tak wpadłem na wpis jakiegoś gościa ze zdjęciami z wyjazdu na Ukrainę. Niestety nie pamiętam gdzie to było więc nie daje linka...

Przyznam szczerze – jak zobaczyłem fotki i opis, praktycznie od razu zakupiłem na allegro kilka książek (w tym nieśmiertelny przewodnik Pascala). Poczytałem, poszperałem jeszcze w Internecie i... decyzja zapadła – jedziemy.

Niestety, mijały kolejne wakacje, czas płynął, i nigdy nie był tak łaskawy żeby pozwolić nam na 2-3 tygodniową wyprawę w Dzikie Pola i nad Morze Czarne.

Nastało w końcu lato 2008 – w wyniku pomyślnych zbiegów okoliczności udało się nam wygospodarować wolne 2 tygodnie. Możemy jechać!!!

Ok., tylko dokąd?

Ukraina to nie San Marino... powierzchnia Ukrainy wynosi 603.700 km kwadratowych. Odległości pomiędzy lokalizacjami, które „koniecznie” musieliśmy zobaczyć ogromne. W dwa tygodnie nie da się zwiedzić Lwowa, przejechać się szlakiem dawnych polskich rubieży... nawet jeśli jechać tylko na Krym, to samochodem są to 2 dni w jedną i 2 dni w drugą... a gdzie tu jeszcze miejsce na Kijów, Kamieniec Podolski, Stanisławów (czyli Ivano Frankovsk)?

W ten sposób doszliśmy do wniosku, że... jedziemy do Lwowa. A potem pełna improwizacja:). Gdzie nas koła samochodu poniosą:)

Poniżej przedstawiamy Wam zapiski i kilka fotek z tej 2 tygodniowej, samochodowej wycieczki na Ukrainę. Zapiski w sensie dosłownym – prowadzone w Dzienniku Podróży (czyli zeszycie w kratkę:), przez całą (prawie) drogę.

Wiem, że jest wiele osób, które być może by i chciały pojechać na Ukrainę, ale nie do końca wiedzą jak to zorganizować, paraliżuje je obawa przed przestępczością lub ukraińską milicją, naczytały się mrożących krew w żyłach opowieści dziwnej treści na forach bądź znajoma, znajomej, której znajomy był powiedział, że.... itd. itp. Naprawdę, nie ma się czego bać. Trzeba jechać i poznawać świat – nie od dziś wiadomo: podróże kształcą:).

Przygotowania

Co zabieramy?

Namiot, śpiwory, kuchenkę turystyczną, kilka konserw i zupek chińskich (made in Poland:), fotele turystyczne, ubrania na każdą okazję, siekierę, taśmę do targania samochodu, parę hrywien, więcej euro, najwięcej zielonych (jak się okazało zupełnie słusznie – dobry kurs), karty kredytowe, szczoteczki do zębów.

Czym jedziemy?

Wszystko pakujemy w naszego jamnika – czyli Suzuki Jimny. Samochód świeżo po przeglądzie, klima działa:), ubezpieczenie ważne, dodatkowe ubezpieczenie dla nas „od wszystkiego” też kupione, GPS – z mapą Ukrainy oczywiście (czyli zwykłe, stare Mio C250).

2008-08-10, niedziela, 08:00 Zaczynamy

Wyjeżdżamy z Warsaw City i jedziemy w stronę Lublina. Radio informuje: w Gruzji wojna. W Odessie flota ruskich zaczyna jakieś manewry. Hmmm... na nas się chyba nie szykują? Parę krótkich stopów po drodze: to siusiu, to kanapka, to papierosek.

O 11:30 jesteśmy w Lublinie, o 14:30 Hrebenne – granica. Do granicy droga super, nowa nawierzchnia, mały ruch. Na granicy trochę gorzej. Spora kolejka ukraińskich i polskich „turystów zarobkowych”. Stoimy. I tu pierwsze zdziwko. Podchodzi do nas Pan Polski Pogranicznik i zaprasza do osobnego przejścia. Okazuje się, że nie musimy stać z bezwzględnie kontrolowanymi mrówkami.

Ufff.... po naszej stronie kontrola to tylko przejrzenie paszportów i krótka pogawędka o planach wakacyjnych. Dojeżdżamy do kontroli ukraińskiej... no i tu się zaczęło. Okazało się, że trzeba wypełnić 4 czy 5 druczków, jeden na osobę, jeden na samochód, jeden na miejsce pobytu (tia...niby skąd mamy to wiedzieć?)... i coś tam jeszcze. Tabliczki z wzorem wypełnienia są... a jakże po ukraińsku:))).

Konsultacje z rodakami sprawiły, że jakoś to wszystko ogarnęliśmy. W miejsce pobytu wpisujemy Lwów... ulica Warszawska... Do dziś nie mam pojęcia czy taka jest?

Pan Ukraiński Szanowny Książe Celnik z Dynastii Ja Wam Pokażę Małe Polaczki z bardzo niezadowoloną miną wszystko przegląda, coś notuje, coś pokrzykuje... i na koniec wyrzuca nam paszporty przez okienko. Pani obok szepce ze śpiewnym kresowym akcentem: trzeba było włożyć, choćby 10 złotych. To już nieważne – możemy jechać. Jeszcze tylko Pani Naciągaczka Na Ukraińskie Ubezpieczenia próbuje nam wcisnąć niby obowiązkowe ubezpieczenie samochodu... Grzecznie dziękujemy i ruszamy.

Po opuszczeniu przejścia i pasa granicznego... wstrząs. Pamiętacie parę lat temu granicę polsko – niemiecką? Jak wracało się z Niemiec albo skądś w Europie, wjeżdżając do Polski doznawało się szoku. Były to jakby dwa światy. U nich piękne drogi, luksusowe samochody, zielono, czysto, wszystko zadbane. U nas zamiast dróg dziury, przy drodze zamiast drzew tirówki, ciemno, głucho i niesympatycznie. I tak właśnie poczuliśmy się wjeżdżając na Ukrainę. Nieładnie, niefajnie, yyy okropnie. Zaciskamy zęby i jedziemy dalej – do Lwowa.

I tu dosłowny cytat z naszego zeszyciku z etapu granica – Lwów : „15:40, jesteśmy na Ukrainie. 4 kontrole policji, patroli jeżdżących w te i na zad około tysiąca. Minęliśmy czarną wołgę!!! I 40 czarnych BMW...”

Tak to mniej więcej wyglądało. Policja nas nie zatrzymywała. Czekają na mrówki, z nich skubią ile wlezie.

16:40 Jesteśmy we Lwowie:)

Przedmieścia miasta sprawiają fatalne wrażenie. Jeśli ktoś był parę lat temu na Stadionie X-lecia to wie o czym mowa. W centrum jest znacznie lepiej. Niestety trwają remonty kilku głównych ulic i GPS nie radzi sobie z nawigacją.

Lwowskie ulice to w zdecydowanej większości bruk. I nie jest to bruk ala kostka bauma tylko wyboisty, kamienisty BRUK - bruczysko. Po wąskich uliczkach jeżdżą dodatkowo tramwaje, ciężarówki i bóg wie co jeszcze. Koloryt i chaos.

Jedziemy powoli skrajem ulicy, próbując zorientować się z GPS’u (czemu nie ma w nim remontów? :) i z mapy (tabliczek z ulicami oczywiście nie ma) gdzie mamy skręcić, żeby dojechać do znalezionego w przewodniku hotelu Dnister. Do naszego samochodu podchodzi tymczasem sympatyczny 15 letni chłopiec z siatą pełną zakupów i szerokim uśmiechem na ustach. Przekrzykując uliczny zgiełk wita się z nami: „Polaki, ha? Może pomóc, może poprowadzić?”. Zatrzymujemy się i tak poznajemy Aleksa:)

Chłopiec proponuje nam, że pokaże nam drogę, do hotelu, a ja obiecuję mu w zamian parę groszy. Ruszamy. Chłopiec ma ojca Polaka, mamę Ukrainkę. Opowiada nam trochę o sobie i Lwowie. Czułem się trochę skonfundowany kiedy kazał mi skręcić w uliczkę z zakazem wjazdu. Tłumaczy: „widzisz, nie ma milicji, widzisz? Jak nie ma to droga nasza?”. Ok., jedziemy:)

Dojeżdżamy do hotelu. Aleks rozpływa się w zachwycie nad dziesięcio złotowym banknotem, który właśnie dostał. Jest bardzo zadowolony, dziękując nam serdecznie, żegna się.

My idziemy do hotelu, gdzie obsługa jest nieco zaniepokojona naszym widokiem... W hotelu trwa wesele (2 dzień) i nie bardzo im się uśmiechają nowi goście. Za to moja karta kredytowa uśmiechnęła się do nich... szeroko i jakoś zostaliśmy.

Rozkładamy się w pokoju. Hotel bardzo ok., z okna widać stare kamieniczki, do centrum niedaleko. Koszt pokoju ze śniadaniem dla dwóch osób 400 hrywien (czyli grzywien jak tu mówią), w cenie parking strzeżony (nie będziemy przecież taszczyć wszystkich gratów w tę i z powrotem).

Przejdź do strony: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | Następna

Autor:

OOS

Dodano: 2009-06-01 22:07:17